Lytsewierrum

Yn Lytsewierrum is op it stuit foar de 10de kear in eksposysje yn de teetún fan de pastorie. In hiele moaie lokaasje wêr 't ik al jierren kom foar in moaie middei mei keunst en kofje mei wat lekkers. Ferline jier siet ik dêr oan it wetter en tocht: wat soe it moai wêze om hjir in tekst yn it wetter del te lizzen. Mar sa as sokke dingen gean, ik fergeat it letter ek like hurd. Oant ik de útnoeging krige foar de eksposysje fan dit jier. In jubileumjier want dit jier al foar de 10de kear in eksposysje. Ik moast daliks wer tinke oan dat moaie plakje by it wetter en ha Peter en Teresa in mail stjoerd mei myn idee. 

Se wiene daliks entousiast en ik ha myn twicht (twittergedicht) dêr yn it wetter brocht. En it is echt hiel moai, al sis ik it sels. Juster bin ik der as besiker hinne west om alle oare keunst te besjen en waard my ferteld dat der al in protte reaksjes kommen wiene op de twicht yn it wetter.

Jim kinne it hjir op de foto sjen mar yn it echt is it folle moaier. Want dan sjochst ek noch de hynders oan de oare kant fan de feart en de moaie fryske loften. Ik soe sizze der mar hinne, jim ha noch twa wiken de tiid. Foto is makke mei myn mobyl en net sa fantastysk fan kwaliteit mar it giet om it idee.

De eksposysje is 13 - 30 juny fan woansdei o/m snein tusken 10.00 en 17.00 oere. Mear lêze kin hjir.

Labyrinth rinne

Troch it finster

Ik sjoch jim

alle trije

in pear kear tichteby

dan hieltyd fierderôf

we reitsje mekoar út it each

as myn libben in bocht makket

Mar we witte mekoar wer te finen

de iene kear duorret it langer as de oare

we sjogge troch itselde finster

nei de wrâld om ús hinne

Dan stiet der samar wat tusken ús yn

en kinne we mekoar net sjen

ynienen binne myn finsters op de wrâld

hiele oare as dy fan jim

en dochs bliuwe we ferbûn

mei mekoar

dwers troch alles hinne

yn leafde.

Hjoed binne we mei de meditaasje groep fan tsjerke mei mekoar te labyrinth rinnen west yn Nij Beets by Rien. Tige nijsgjirrich om in kear te dwaan en in moaie lokaasje. Boppesteand gedicht ha ik skreaun nei't ik it labyrinth rûn hie. Op de foto sjochst it labyrinth doe 't ik krekt oanlein wie. It sjocht der no alwer hiel oars út mar kinst wol de finsters sjen.

Lokkich

Yn ús tún meitsje

bernestimmen

in rôljende bal

de hoanne fan de buorlju

spattende fûgels yn ’t bad

de waarme sinnestrielen op myn hûd

yn ’t fermidden fan wyld grien

en it skaadspul fan jong blêd

reade wyn en glêzen

op it grutte houten tafelblêd

sjoen troch de teisters fan myn eagen

my lokkich

Gjin wurden

Gjin wurden

Ik ha gjin wurden mear

om te sizzen wat ik noch sizze wol

gjin meldijen om te sjongen fan

alle noaten dy ’t noch dwerrelje troch

myn fierder lege harsens

jierren hawwe ferskil makke

fan de minsk dy ’t ik wie

nei it omklaaisel dat ik no bin

fel om bonken mei in bytsje

waarmte dat ik net kwyt kin

om ’t ik net mear wit wa ’t jim

binne as jim lâns komme en

 ik net wit of ‘t jim dat dogge ût

plichtsgefoel en begrutsjen of

út in allesomfetsjende leafde

foar my, ik wit it net

Ik ha gjin wurden mear