Labyrinth rinne

Troch it finster

Ik sjoch jim

alle trije

in pear kear tichteby

dan hieltyd fierderôf

we reitsje mekoar út it each

as myn libben in bocht makket

Mar we witte mekoar wer te finen

de iene kear duorret it langer as de oare

we sjogge troch itselde finster

nei de wrâld om ús hinne

Dan stiet der samar wat tusken ús yn

en kinne we mekoar net sjen

ynienen binne myn finsters op de wrâld

hiele oare as dy fan jim

en dochs bliuwe we ferbûn

mei mekoar

dwers troch alles hinne

yn leafde.

Hjoed binne we mei de meditaasje groep fan tsjerke mei mekoar te labyrinth rinnen west yn Nij Beets by Rien. Tige nijsgjirrich om in kear te dwaan en in moaie lokaasje. Boppesteand gedicht ha ik skreaun nei't ik it labyrinth rûn hie. Op de foto sjochst it labyrinth doe 't ik krekt oanlein wie. It sjocht der no alwer hiel oars út mar kinst wol de finsters sjen.

Lokkich

Yn ús tún meitsje

bernestimmen

in rôljende bal

de hoanne fan de buorlju

spattende fûgels yn ’t bad

de waarme sinnestrielen op myn hûd

yn ’t fermidden fan wyld grien

en it skaadspul fan jong blêd

reade wyn en glêzen

op it grutte houten tafelblêd

sjoen troch de teisters fan myn eagen

my lokkich

Gjin wurden

Gjin wurden

Ik ha gjin wurden mear

om te sizzen wat ik noch sizze wol

gjin meldijen om te sjongen fan

alle noaten dy ’t noch dwerrelje troch

myn fierder lege harsens

jierren hawwe ferskil makke

fan de minsk dy ’t ik wie

nei it omklaaisel dat ik no bin

fel om bonken mei in bytsje

waarmte dat ik net kwyt kin

om ’t ik net mear wit wa ’t jim

binne as jim lâns komme en

 ik net wit of ‘t jim dat dogge ût

plichtsgefoel en begrutsjen of

út in allesomfetsjende leafde

foar my, ik wit it net

Ik ha gjin wurden mear

In nije dei

In nije dei

Tinzen raze troch dyn holle

de wrald om dy hinne falt stil

triennen spatte út inoar

op de flier as se nei in reis

 oer dyn gesicht op de grûn falle

 en litte in sâlt spoor

efter op dyn wangen

Neat is mear wichtich

nea die it earder sa sear

ferslein troch it libben

en oerbluft troch de dea

binne de dagen grau en griis

de nachten sûnder sliep

en dochs is der hieltiid in nije dei

De sinne komt altyd wer op

it grien wer út de grûn

oeren wurde dagen en wiken

en dan is der wer in jier om

de neitins is swiet en makket

draachlik wat net te dragen is

helpt dy hieltiid wer troch in nije dei

Dit gedicht ha ik skreaun foar in mem dy 't 2 bern kwyt rekke is. Spitich genôch kin ik sa noch trije nammen neame fan froulju dy 't ek mear as ien bern misse moatte. Wat ha ik in respekt foar dizze memmen want wat moat je dan sterk wêze om troch te gean.